KONTAKT 52 32 47 800

Twoja skarbnica codziennej inspiracji

Zasadniczo indywidualizacja nauczania nie jest określonym konceptem dydaktycznym, lecz raczej dążeniem do organizowania procesu nauczania zorientowanego na dziecko. Firma educarium bierze swój początek w fascynacji metodą Marii Montessori, która uwzględnia indywidualne tempo i zainteresowania każdego dziecka. Współczesny nauczyciel może korzystać jednakże z wielu dostępnych metod nauczania, aby „otwierać” lekcję i motywować ucznia do aktywnego uczestnictwa w procesie uczenia się.

Orientacja na kompetencjach

Aby w czasie lekcji możliwe było indywidualne wsparcie i ocena każdego ucznia, należy równie mocno koncentrować się na kompetencjach, co na treściach kształcenia. Kompetencje stanowią powiązanie pomiędzy wiedzą i umiejętnościami. Kompetencje umożliwiają uporanie się z zadaniami i sytuacjami, które wymagają skutecznego odwołania się do posiadanej wiedzy.

„Otwarcie” lekcji

Otwarte formy nauczania mogą wspierać indywidualizację nauczania na poziomie organizacyjnym. Najbardziej godne polecenia formy to: metoda stacji, plan tygodniowy, ośrodki pracy, metoda portfolio, nauczanie przez cele. Wspomniane „otwarcie” lekcji oznacza przekazanie uczniom swobody dokonywania wyboru w następujących obszarach:

  • Kiedy? (czas)
    Uczeń decyduje, kiedy i w jakiej kolejności wykona określone zadania. Pozwala to uwzględnić indywidualne tempo uczenia się. Dzieci płynnie przechodzą od zadania do zadania, a każde z nich spędza na zadaniu dokładnie tyle czasu, ile potrzebuje.
  • Ile? (ilość)
    Uczeń decyduje, ile zadań wykona. Również dzięki temu uwzględnione jest indywidualne tempo pracy, a dziecko uczy się realistycznej oceny własnych możliwości.
  • Jak dużo? (jakość)
    Uczeń decyduje o poziomie trudności lub obszerności wykonania zadania (np. przy pisaniu wypracowania).
  • Jak? (sposób)
    Uczeń decyduje o formie wykonania zadania. Wymaga to uprzedniego zapoznania dzieci z różnymi technikami (np. wypracowanie, nagranie, przedstawienie, mapa myśli), aby mogły same dokonywać późniejszych wyborów.
  • Z kim? (forma społeczna)
    Uczeń decyduje, czy dane zadanie wykona samodzielnie, w parze lub w grupie. Może też samodzielnie wybierać sobie konkretne osoby, z którymi chce współpracować przy zadaniu.
  • Gdzie? (miejsce)
    Uczeń decyduje, w którym miejscu w klasie chce wykonać zadanie. Wymaga przyzwolenia na swobodne poruszanie się po klasie, możliwość pracy przy ławce lub na podłodze (np. na rozwijanym dywaniku jak w klasach montessoriańskich).

Nauczyciel decyduje, jak bardzo „otworzy” swoją lekcję i ile swobody wyboru udostępni swoim uczniom.

Nowe role nauczyciela i ucznia

Efektywna indywidualizacja nauczania w czasie lekcji wymaga nowego podejścia do roli nauczyciela i ucznia w procesie uczenia (się). Nauczyciel przestaje stać w centrum akcji, przekazując inicjatywę i odpowiedzialność za uczenie się właśnie uczniom.

Nauczyciel:

  • Darzy ucznia zaufaniem
  • Organizuje i moderuje
  • Towarzyszy i wspiera samodzielną naukę każdego ucznia
  • Dopuszcza błędy i samodzielne eksperymentowanie ucznia w dochodzeniu do wiedzy
  • Prowadzi ucznia poprzez dobrane ćwiczenia i wyznaczone cele
  • Diagnozuje i daje informację zwrotną  Przejmuje odpowiedzialność za własny proces uczenia się

Uczeń:

  • Staje się aktywny
  • Samodzielnie planuje, pracuje i tworzy
  • Współpracuje w grupie, uczy się od innych
  • Stosuje swoją wiedzę w praktyce i rozwiązuje bardziej złożone zadania
  • Monitoruje własne postępy w nauce
  • Ocenia siebie względem wyznaczonych celów

Praca indywidualna ucznia

Czas pracy indywidualnej, tzw. pracy własnej, jest bardzo ważny, ponieważ uczeń jest odpowiedzialny za to, czego i w jakim czasie się nauczy. Organizowana praca indywidualna służy głównie utrwalaniu i ćwiczeniu zagadnień wprowadzonych na lekcji, a nie poszukiwaniom nowej wiedzy. Wprowadzenie pracy indywidualnej umożliwia nauczycielowi zaplanowanie zadań odpowiadających zróżnicowanemu poziomowi umiejętności uczniów w klasie (zadania łatwiejsze i trudniejsze).

Główne zasady pracy indywidualnej:

• dzieci dbają o porządek i materiały
• dzieci wybierają miejsce pracy (stolik, dywanik na podłodze)
• dzieci wybierają materiał i zadanie, które chcą wykonać
• liczba dzieci mogących pracować razem zostaje ograniczona przez nauczyciela
• dzieci mówią do siebie szeptem, cicho przemieszczają się po sali
• dzieci kończą zadanie, którego wykonania się podjęły
• nauczyciel oczekuje, iż dzieci w sposób odpowiedzialny zaplanują swoją pracę
• klasa kończy czas pracy indywidualnej krótkim podsumowaniem.

Istnieją różnorodne formy umożliwiające indywidualną naukę ucznia:

• po wykonaniu zadań obowiązkowych w klasie uczeń może wybrać sobie dowolny materiał dydaktyczny lub grę edukacyjną z kącika matematycznego (zamiast przeszkadzać zajmuje się więc czymś pożytecznym)
• codziennie lekcje zaczynają się od krótkiej pracy własnej (ok. 30-60 minut)
• dwa razy w tygodniu zaplanowany jest czas na pracę własną (ok. 60-120 minut)
• praca własna jest częścią tzw. planu tygodniowego
• praca własna jest częścią tzw. metody stacji
• praca własna jest częścią trwającego projektu

Wprowadzenie pracy indywidualnej wymaga strategii małych kroków i nie jest łatwe. Przygotowanie planów tygodniowych oznacza dla nauczyciela dodatkowe przygotowania do lekcji. Jednakże warto podjąć ten trud, gdyż zalety pracy indywidualnej są rozległe:

• zadania mogą różnicować poziom trudności
• zadania mogą różnicować formę pracy socjalnej
• praca indywidualna stwarza możliwość wprowadzenia bardziej zróżnicowanych pomocy dydaktycznych tańszym kosztem (wystarczą pojedyncze komplety)
• uczniowie uczą się planowania pracy i biorą odpowiedzialność za swoją naukę
• nauczyciel ma podczas lekcji więcej czasu na obserwację i pracę z indywidualnym uczniem

Komentarze (0)

Nie ma tu jeszcze żadnych komentarzy

Skomentuj

  1. Dodawanie komentarzy przez gości. Zarejestruj lub zaloguj się do swojego konta.
0 Characters
Załączniki (0 / 3)
Udostępnij swoją lokalizację
0
Udostępniono